Specyficzne bioaktywności pochodzących z monocytów interleukiny 1 alfa i interleukiny 1 beta są podobne do siebie na hodowanych tymocytach mysich i na hodowanych komórkach ludzkiej tkanki łącznej.

W niniejszym raporcie porównujemy aktywności biologiczne czystej, ludzkiej alfa i beta pochodzącej z monocytów interleukiny 1 (IL-1) w standardowym teście proliferacji tymocytów, test proliferacji ludzkiego fibroblastów skóry oraz w teście mierzącym stymulację prostaglandyny E2 (PGE2). ) uwalnianie z ludzkich synowiocytów reumatoidalnych. W każdym przypadku różne gatunki IL-1 wytwarzały nasycalną stymulację i dawały podobne krzywe odpowiedzi na dawkę. Maksymalną stymulację połowiczną obserwowano przy średnim stężeniu IL-1 29 pM w teście tymocytów, 2 pM w teście proliferacji fibroblastów skóry i 5 pM w teście błony maziowej. Nasze wyniki pokazują, że natywna, pochodząca od monocytów IL-1 alfa i IL-1 beta są silnymi stymulatorami komórek tkanki łącznej i że specyficzne bioaktywności tych cząsteczek są podobne do siebie w testach na ludzkich komórkach tkanki łącznej, jak również na mysich komórkach limfoidalnych.

Czytaj więcej artykułów medycznych...