Komórkowa dystrybucja ekspresji genów enzymów degradujących insulinę. Porównanie z insuliną i receptorami insulinopodobnego czynnika wzrostu.

Enzym degradujący insulinę (IDE) hydrolizuje zarówno insulinę, jak i IGF i zaproponowano, że odgrywa rolę w terminacji sygnału po związaniu tych peptydów z ich receptorami. Hybrydyzację in situ zastosowano do zbadania dystrybucji komórkowej mRNA IDE i porównania go z ekspresją genu receptora insuliny (IR) i receptora IGF-I (IGFR) w seryjnych cienkich przekrojach z różnych tkanek na embrionalnych i dorosłych szczurach. MRNA IDE jest bardzo bogaty w nerki i wątrobę, tkanki, o których wiadomo, że odgrywają rolę w degradacji insuliny. MRNA IDE i IR są wysoce koeksprymowane w brązowym tłuszczu i wątrobie. Najwyższy poziom ekspresji genu IDE, w przeliczeniu na komórkę, znajduje się w nabłonku zarodkowym. MRNA IDE i IGFR są kolokalizowane w oocytach, podczas gdy IDE jest kolokalizowane z receptorem IGF-II w spermatocytach, co sugeruje, że IDE może być zaangażowany w degradację IGF-II w jądrze. Podsumowując, ekspresja IDE wykazuje znaczną anatomiczną korelację z receptorami insuliny / IGF. Te dane są zgodne z rolą IDE w rozkładaniu insuliny i IGF po związaniu się i są internalizowane z ich odpowiednimi receptorami i mogą również zasugerować nową rolę IDE w komórkach płciowych.

Czytaj więcej artykułów medycznych...